FACTS slides

  • Slide 1
  • Slide 2
  • Slide 3
  • Slide 4
  • Slide 5
  • Slide 6
  • Slide 7
  • Slide 8
  • Slide 9
0/0
  • Slide 1
  • Slide 2
  • Slide 3
  • Slide 4
  • Slide 5
  • Slide 6
  • Slide 7
  • Slide 8
  • Slide 9
  • Integracja europejska

    Przebieg integracji europejskiej

    Zaczątkiem Unii Europejskiej (UE) była Europejska Wspólnota Węgla i Stali (EWWiS), założona w 1952 r. przez Belgię, Niemcy, Francję, Włochy, Luksemburg i Holandię. Założycielom przyświecała idea, by w celu utrwalenia pokoju w Europie wyłączyć spod kompetencji poszczególnych państw węgiel i stal – zasoby, które miały strategiczne znaczenie podczas obu wojen światowych.

    Zachęcona sukcesem tego przedsięwzięcia szóstka krajów założycielskich postanowiła wkrótce objąć integracją także inne sektory gospodarki – na przykład rolnictwo – z zamiarem usunięcia barier handlowych i utworzenia wspólnego rynku. Tak w 1958 r. powstały Europejska Wspólnota Gospodarcza (EWG)Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom). W 1967 r. nastąpiło połączenie instytucji wszystkich trzech wspólnot. Z biegiem czasu do Wspólnot Europejskich (WE) (a od podpisania w 1993 r. traktatu z Maastricht – do Unii Europejskiej) przystępowały, w kilku rundach, kolejne kraje.

    1 grudnia 2009 r. wszedł w życie traktat lizboński. Nie ma on charakteru konstytucyjnego – jest nowelizacją Traktatu o Unii Europejskiej (traktatu z Maastricht) i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu rzymskiego). Traktat lizboński ustanawia nowe ramy instytucjonalne Unii Europejskiej, tak aby stała się ona bardziej demokratyczna, przejrzysta i skuteczna. Celem traktatu jest także zwiększenie spójności i widoczności działań Unii na arenie światowej.

    Integracja w kontekście Unii Europejskiej oznacza, że kraje wspólnie podejmują decyzje – innymi słowy zatwierdzają politykę – w rozmaitych dziedzinach: od rolnictwa po kulturę, od spraw konsumenckich po konkurencję, od ochrony środowiska i energetyki po transport i handel.

    Proces tworzenia wspólnego rynku miał się oficjalnie zakończyć do 31 grudnia 1992 r., jednak niektóre dziedziny – na przykład utworzenie prawdziwie wspólnego rynku usług finansowych – wymagają jeszcze pracy.

    Źródło: www.europa.eu

    Więcej informacji na temat traktatu lizbońskiego znajduje się na stronie http://europa.eu/lisbon_treaty.

    EI.001 01/12

  • Integracja europejska

    Rozszerzanie Unii Europejskiej

    1952: Belgia, Niemcy, Francja, Włochy, Luksemburg i Holandia

    Pierwszym krokiem na drodze do integracji europejskiej było utworzenie przez tych sześć krajów w 1952 r. wspólnego rynku węgla i stali. Nadrzędnym celem tego przedsięwzięcia było zapewnienie pokoju narodom Europy po tragedii II wojny światowej. Państwa założycielskie weszły do Wspólnoty na równych prawach, działając w ramach wspólnych instytucji.

    1973: Dania, Irlandia i Wielka Brytania

    Państwa te postanowiły przyłączyć się do Wspólnot i uzyskały status członkowski. To pierwsze rozszerzenie – z sześciu do dziewięciu państw – nastąpiło w 1973 r. Jednocześnie zakres działań Wspólnot poszerzył się o politykę społeczną, regionalną i ochrony środowiska.

    1981 i 1986: Grecja, Hiszpania i Portugalia

    W 1981 r. do Wspólnot przystąpiła Grecja, a pięć lat później – Hiszpania i Portugalia. W celu zredukowania różnic w rozwoju gospodarczym pomiędzy dwunastoma państwami członkowskimi wprowadzono tzw. programy strukturalne, np. zintegrowane programy śródziemnomorskie.

    1995: Austria, Finlandia i Szwecja

    Te trzy kraje przystąpiły do Unii Europejskiej 1 stycznia 1995 r.

    2004: Czechy, Estonia, Cypr, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Słowenia i Słowacja

    Tych dziesięć krajów przystąpiło do UE 1 maja 2004 r. Było to największe dotąd rozszerzenie Unii Europejskiej.

    2007: Bułgaria i Rumunia

    Wraz z przystąpieniem do UE Bułgarii i Rumunii w dniu 1 stycznia 2007 r. liczba państw członkowskich wzrosła do 27.

    2013: Chorwacja

    Chorwacja została 28. członkiem Unii Europejskiej 1 lipca 2013 r., po podpisaniu traktatu akcesyjnego w grudniu 2011 r. i jego ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie i samą Chorwację.

    Kraje kandydujące

    Krajami kandydującymi są obecnie Islandia, była jugosłowiańskia republika Macedonii, Czarnogóra, Serbia i Turcja; potencjalnymi kandydatami są Albania, Bośnia i Hercegowina oraz Kosowo[1].

    Źródło: www.europa.eu.


    [1] Zgodnie z rezolucją nr 1244 Rady Bezpieczeństwa ONZ z 10 czerwca 1999 r.

    EI.002 07/13

  • Integracja europejska

    Przygotowania do unii gospodarczej i walutowej

    W latach 60., gdy integracja gospodarcza Europy zaczęła nabierać tempa, pojawił się pomysł wprowadzenia wspólnej waluty. 

    Ówczesne traktaty nie przewidywały jednak takiej waluty dla Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG). Ponadto wszystkie kraje tworzące EWG należały w tym czasie do sprawnie funkcjonującego międzynarodowego systemu walutowego (tzw. systemu z Bretton Woods). W ramach tego systemu kursy walut były sztywne, choć mogły podlegać korektom, i do połowy lat 60. pozostawały stosunkowo stabilne, zarówno w krajach EWG, jak i na całym świecie. 

    Wobec rosnących napięć w systemie z Bretton Woods, w 1969 r. Komisja Europejska powróciła do koncepcji wspólnej waluty. Na podstawie tzw. planu Barre’a przywódcy państw członkowskich zlecili Radzie Ministrów opracowanie strategii tworzenia unii gospodarczej i walutowej (UGW). Opublikowany w 1970 r. plan Wernera przewidywał utworzenie UGW w kilku etapach, które miały zakończyć się w 1980 r. Jednak na początku lat 70. nastąpiło załamanie systemu walutowego z Bretton Woods i międzynarodowy kryzys walutowy, a także szereg wstrząsów gospodarczych, w tym zwłaszcza pierwszy kryzys naftowy. Wobec rozbieżnych priorytetów polityki gospodarczej realizacja planu Wernera uległa wyhamowaniu. 

    W celu przywrócenia stabilności i ograniczenia gwałtownych wahań kursów walutowych dziewięć państw należących wówczas do EWG[1] wznowiło prace nad wspólną walutą; w marcu 1979 r. ustanowiono Europejski System Walutowy (ESW). Jego głównym elementem był mechanizm kursowy, który powiązał waluty krajów EWG w system sztywnych, lecz podlegających korektom kursów. Wprowadzenie ESW wiązało się z koniecznością korekty polityki pieniężnej i gospodarczej poszczególnych krajów w taki sposób, by stały się narzędziami stabilizacji kursów. Uczestnikom ESW udało się stworzyć obszar coraz większej stabilności pieniężnej i stopniowego rozluźniania kontroli nad przepływem kapitału. 

    Kolejnym impulsem dla sprawy wspólnej waluty i UGW był Jednolity Akt Europejski, podpisany w 1986 r., który ustanowił harmonogram dochodzenia do wspólnego rynku i potwierdził potrzebę realizacji UGW. 

    W 1988 r. Rada Europejska potwierdziła zamiar realizacji UGW i zleciła komitetowi ekspertów z dziedziny polityki pieniężnej – w szczególności prezesów banków centralnych WE – zaproponowanie konkretnych kroków prowadzących do utworzenia UGW. 

    Wyniki prac przedstawiono w planie Delorsa, który zalecał utworzenie UGW w trzech etapach. Nadal jednak brakowało podstaw prawnych dla utworzenia UGW. Plan Delorsa stał się zatem punktem wyjścia do negocjacji, które doprowadziły do powstania Traktatu o Unii Europejskiej, podpisanego w Maastricht 7 lutego 1992 r. Traktat ten ustanowił Unię Europejską i znowelizował traktaty założycielskie Wspólnot Europejskich, uzupełniając je o nowy rozdział w sprawie polityki gospodarczej i pieniężnej. Rozdział ten stanowił podstawę dla utworzenia UGW oraz określił sposób i harmonogram jej realizacji. 


    [1] Belgia, Dania, Niemcy, Irlandia, Francja, Włochy, Luksemburg, Holandia i Wielka Brytania.

    EI.003 01/12

  • Integracja europejska

    Trzy etapy unii gospodarczej i walutowej

    Pierwszy etap unii gospodarczej i walutowej (UGW) rozpoczął się 1 lipca 1990 r. Obejmował przede wszystkim zniesienie wszelkich barier wewnętrznych w swobodnym przepływie osób, towarów, usług i kapitału pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

    Drugi etap rozpoczął się 1 stycznia 1994 r. wraz z ustanowieniem Europejskiego Instytutu Walutowego (EIW), będącego poprzednikiem Europejskiego Banku Centralnego (EBC). Etap ten obejmował przygotowania techniczne do ustanowienia wspólnej waluty, wprowadzenie dyscypliny budżetowej oraz poprawę zbieżności (konwergencji) polityki gospodarczej i pieniężnej państw członkowskich Unii. EBC powstał w czerwcu 1998 r., czyli miał pół roku na realizację prac przygotowawczych rozpoczętych przez EIW.

    Etap trzeci i ostatni rozpoczął się 1 stycznia 1999 r. Ustalono wtedy nieodwołalne kursy wymiany na euro walut jedenastu państw członkowskich przystępujących do UGW oraz wprowadzono euro jako wspólną walutę. Od tego momentu Rada Prezesów EBC przejęła odpowiedzialność za prowadzenie wspólnej polityki pieniężnej strefy euro. Wcześniej, w maju 1998 r., Rada UE obradująca w składzie szefów państw i rządów potwierdziła, że 11 z 15 ówczesnych państw członkowskich Unii – Belgia, Niemcy, Irlandia, Hiszpania, Francja, Włochy, Luksemburg, Holandia, Austria, Portugalia i Finlandia – spełnia kryteria przyjęcia wspólnej waluty. 1 stycznia 2001 r. do strefy euro weszła Grecja. 

    Pierwszy cykl wymiany pieniądza zakończył się 1 stycznia 2002 r. wraz z wprowadzeniem do obiegu banknotów i monet euro. Następnie 1 stycznia 2007 r. do strefy euro przystąpiła Słowenia, 1 stycznia 2008 r. – Cypr i Malta, 1 stycznia 2009 r. – Słowacja, a 1 stycznia 2011 r. – Estonia.

    Szczegółowe informacje na temat trzech etapów UGW można znaleźć na stronie www.ecb.europa.eu/ecb/history/emu/html/index.pl.html.

    EI.004 01/12

  • Integracja europejska

    Kryteria konwergencji

    Konwergencja w ramach unii gospodarczej i walutowej

    Strefa euro powstała w 1999 r. jako obszar walutowy obejmujący początkowo 11 z ówczesnych 15 państw członkowskich UE i ponad 300 mln ich mieszkańców. W tym samym roku odpowiedzialność za politykę pieniężną przejął Eurosystem[1], na którego czele stanęła ponadnarodowa instytucja – Europejski Bank Centralny. Państwa członkowskie należące do strefy euro zachowały natomiast samodzielność w zakresie polityki gospodarczej, w granicach ram prawnych Unii Europejskiej.

    W tej sytuacji zapewnienie w Europie stabilności cen wymagało podjęcia przez wszystkie państwa członkowskie działań na rzecz trwałej konwergencji. Prowadzona przez poszczególne kraje polityka gospodarcza przyczyniała się do wyrównywania warunków gospodarczych w całej strefie euro. Sprawne wprowadzenie euro było możliwe dzięki temu, że wskaźniki gospodarcze państw wprowadzających wspólną walutę zbliżyły się do optymalnych poziomów. Konwergencja gospodarcza ułatwia realizację głównego zadania polityki pieniężnej, czyli utrzymanie stabilnego poziomu cen w strefie euro, a przez to przyczynia się do bezinflacyjnego wzrostu. Także te państwa członkowskie UE, które zamierzają wprowadzić euro w przyszłości, mają obowiązek dążenia do konwergencji gospodarczej ze strefą euro. 

    Kryteria konwergencji 

    W celu zapewnienia trwałej konwergencji Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (traktat lizboński) określa kryteria, które wszystkie państwa członkowskie UE muszą spełnić przed przystąpieniem do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej (UGW). 

    • Państwo członkowskie nie może być objęte decyzją Rady stwierdzającą występowanie nadmiernego deficytu budżetowego. 
    • Konieczna jest trwała stabilność cen, a średnia stopa inflacji odnotowana w ciągu jednego roku przed badaniem konwergencji nie może przekraczać o więcej niż półtora punktu procentowego stopy inflacji trzech państw członkowskich o najlepszych wynikach w dziedzinie stabilności cen. 
    • Długoterminowa nominalna stopa procentowa nie może przekraczać o więcej niż dwa punkty procentowe stóp procentowych trzech państw członkowskich o najlepszych wynikach w dziedzinie stabilności cen. 
    • Przez co najmniej dwa lata przed badaniem konwergencji muszą być przestrzegane, bez poważnych napięć, normalne marginesy wahań w mechanizmie kursowym. 
    • Każde państwo członkowskie musi zapewnić zgodność prawodawstwa krajowego, w tym statutu krajowego banku centralnego, z art. 130 i 131 traktatu oraz ze statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC). Ten obowiązek dotyczący państw członkowskich objętych derogacją nosi nazwę konwergencji prawnej. 

    Kryteria konwergencji mają zagwarantować zrównoważony rozwój gospodarczy w obrębie UGW i zapobiec napięciom pomiędzy jej członkami. Należy również pamiętać, że po rozpoczęciu trzeciego etapu UGW (1 stycznia 1999 r.) nadal obowiązują kryteria dotyczące deficytu budżetowego i długu publicznego, zgodnie z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu przyjętym przez Radę Europejską w Amsterdamie w czerwcu 1997 r.

    Szczegółowe informacje na temat kryteriów konwergencji można znaleźć na stronie www.ecb.europa.eu/ecb/orga/escb/html/convergence-criteria.pl.html.


    [1] Eurosystem jest systemem bankowości centralnej strefy euro. Obejmuje EBC oraz banki centralne tych państw członkowskich, które wprowadziły euro na trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej.

    EI.005 01/12

  • Integracja europejska

    Unia gospodarcza i walutowa (UGW)

    UGW w roku 2013

    Siedemnaście spośród 28 państw członkowskich UE wprowadziło euro, czyli w pełni uczestniczy w trzecim etapie UGW. Są to: Belgia, Niemcy, Estonia, Irlandia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Cypr, Luksemburg, Malta, Holandia, Austria, Portugalia, Słowenia, Słowacja i Finlandia.

    Dwa państwa – Dania i Wielka Brytania – mają status specjalny: na mocy protokołów stanowiących załączniki do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktat WE) mogą same zadecydować, czy chcą uczestniczyć w trzecim etapie UGW. Oba państwa powiadomiły Radę UE (Dania w 1992 r., a Wielka Brytania w 1997 r.), że na razie nie zamierzają przejść do etapu trzeciego, czyli wejść do strefy euro. Pozostałe kraje UE mają obecnie status państw objętych derogacją – nie spełniają jeszcze kryteriów wprowadzenia euro, w związku z czym nie dotyczą ich niektóre przepisy, które obowiązują od momentu rozpoczęcia trzeciego etapu UGW. Są to m.in. wszystkie przepisy przekazujące prowadzenie polityki pieniężnej Radzie Prezesów EBC.

    Kryteria konwergencji

    Kraje, które chcą wprowadzić euro, muszą osiągnąć wysoki stopień trwałej konwergencji, oceniany na podstawie kryteriów określonych w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zob. osobny slajd pt. „Kryteria konwergencji”).

    Raporty o konwergencji

    Co najmniej raz na dwa lata oraz każdorazowo na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego Komisja Europejska i EBC informują Radę UE o postępach w konwergencji osiągniętych przez poszczególne państwa członkowskie objęte derogacją. Badanie stopnia i trwałości konwergencji polega na określeniu, w jakim zakresie dane państwo spełnia jej poszczególne kryteria.

    Badanie konwergencji uwzględnia również sprawdzenie zgodności przepisów danego państwa członkowskiego (w tym statutu jego banku centralnego) z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w kwestii niezależności banku centralnego.

    Raport o konwergencji zawiera też ocenę stopnia integracji rynków, salda i zmian rachunku bieżącego bilansu płatniczego oraz zmian jednostkowych kosztów pracy i innych wskaźników cen.

    Decyzję o tym, które z państw członkowskich objętych derogacją spełniają kryteria konwergencji, podejmuje kwalifikowaną większością głosów Rada UE ds. Ekonomicznych i Finansowych (ECOFIN), na wniosek Komisji, po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego i po dyskusji na forum Rady UE w składzie szefów państw i rządów. W przypadku decyzji pozytywnej derogacja zostaje uchylona, co oznacza, że dane państwo członkowskie może przystąpić do strefy euro.

    Convergence criteria
    Convergence reports

    EI.006 07/13

  • Integracja europejska

    Korzyści ze wspólnej waluty

    Wprowadzenie euro jest logicznym krokiem w procesie tworzenia wspólnego rynku. Wspólna waluta przynosi następujące korzyści:

    Niskie stopy procentowe dzięki wysokiej stabilności cen

    Dotychczasowa wspólna polityka pieniężna Eurosystemu była trafna. Euro jest walutą równie stabilną jak najmocniejsze z walut krajowych istniejących przed jego wprowadzeniem. Dzięki temu strefa euro jest gospodarką stabilnych cen, co korzystnie wpływa na przebieg procesów płacowo-cenowych. W konsekwencji oczekiwania co do przyszłej stopy inflacji i rekompensaty (tzw. premii) za ponoszone ryzyko inflacyjne utrzymują się na stabilnym, niskim poziomie. Nawet w obecnym, bardziej wymagającym otoczeniu gospodarczym stabilność cen w strefie euro pozostaje niezagrożona.

    Większa przejrzystość cen

    We wszystkich krajach strefy euro płaci się w tej samej walucie, co ułatwia podróżowanie. Konsumentom łatwiej jest porównywać ceny w różnych krajach, dzięki czemu mogą kupować towary od najtańszego dostawcy z całej strefy euro (dobrym przykładem są samochody). Zatem przejrzystość cen wynikająca ze stosowania wspólnej waluty ułatwia Eurosystemowi utrzymywanie w ryzach inflacji. Nasilona konkurencja wymusza optymalne wykorzystanie dostępnych zasobów, stymulując wymianę handlową wewnątrz strefy euro, a przez to wspiera wzrost gospodarczy i zatrudnienie.

    Brak kosztów transakcyjnych

    Wprowadzenie euro 1 stycznia 1999 r. pozwoliło wyeliminować koszty transakcyjne związane z wymianą walut, co przyniosło znaczne oszczędności. W strefie euro nie trzeba już:

    • ponosić kosztów kupna i sprzedaży walut obcych;
    • zabezpieczać się przed niekorzystnymi skutkami zmian kursów walutowych;
    • ponosić kosztów płatności transgranicznych w walutach obcych, obciążonych wysokimi prowizjami;
    • posiadać kilku kont w różnych walutach, co utrudniało zarządzanie środkami pieniężnymi.

    Brak wahań kursów walutowych

    Wraz z wprowadzeniem euro zniknął też w strefie euro problem zmienności kursów walutowych i ryzyka kursowego, które w przeszłości utrudniały handel i konkurencję pomiędzy krajami.

    EI.007 01/13

  • Integracja finansowa strefy euro

    Przed wprowadzeniem euro każdy kraj miał własny system finansowy dla swojej waluty. Naturalną konsekwencją utworzenia wspólnego rynku, a zwłaszcza wprowadzenia euro, było powiązanie ze sobą tych systemów. Pomimo niedawnych trudności rynki finansowe, np. rynki pieniężne, są obecnie bardziej zintegrowane niż przed wprowadzeniem wspólnej waluty; dotyczy to także związanych z nimi infrastruktur finansowych, np. systemów płatności. Również instytucje finansowe rozszerzają działalność poza granice państw, poprzez fuzje lub zakładanie oddziałów zagranicznych.

    Po połączeniu systemów w wielu dziedzinach nastąpiła prawdziwa integracja. Na przykład piętnaście krajowych systemów płatności wysokokwotowych, w 1999 r. połączonych w system TARGET, w 2008 r. zastąpiono scentralizowanym, znacznie bardziej wydajnym systemem TARGET2. Niektóre dziedziny wymagają jeszcze pracy, np. potrzebna jest harmonizacja sposobów przekazywania papierów wartościowych między sprzedającymi i kupującymi w różnych krajach Europy. W tym właśnie celu powstaje system TARGET2-Securities.

    Ogólnogospodarcze korzyści z integracji finansowej

    Większy i coraz bardziej zintegrowany system finansowy strefy euro oznacza większe korzyści skali i zakresu dla osób prywatnych i przedsiębiorstw. Gospodarstwa domowe mogą korzystać z bogatszej oferty produktów finansowych, np. kredytów hipotecznych, i to po niższych kosztach. Integracja finansowa sprzyja zatem wzrostowi gospodarczemu.

    Znaczenie integracji dla realizacji zadań EBC

    • Prowadzenie polityki pieniężnej strefy euro – czyli główne zadanie Eurosystemu – odbywa się za pośrednictwem systemu finansowego. Jego ścisła integracja sprzyja sprawnej realizacji polityki pieniężnej i równomiernej transmisji impulsów tej polityki w całej strefie euro.
    • Integracja finansowa sprzyja także stabilności finansowej, gdyż oznacza większe, bardziej płynne i konkurencyjne rynki, oferujące większe możliwości zróżnicowania ryzyka.
    • Integracja finansowa ma również kluczowe znaczenie dla działań prowadzonych przez Eurosystem na rzecz sprawnego funkcjonowania systemów płatności, co z kolei przekłada się na bezpieczeństwo i skuteczność systemów rozliczania i rozrachunku papierów wartościowych.

    Aktywność EBC w dziedzinie integracji finansowej

    EBC przyczynia się do integracji finansowej na cztery sposoby:
    1. Przedstawia opinie w sprawie ram prawno-regulacyjnych systemu finansowego i konkretnych aktów prawnych.
    2. Jest katalizatorem integracji finansowej: EBC, wraz z Komisją Europejską, doradza i pomaga rynkom w kwestiach związanych z jednolitym obszarem płatności w euro (SEPA) w odniesieniu do transakcji detalicznych. W obszarze SEPA realizacja detalicznych płatności bezgotówkowych w euro pomiędzy krajami w Europie ma być równie szybka, tania i bezpieczna, jak obecnie w obrębie poszczególnych krajów. W tym celu usuwa się bariery techniczne, prawne i rynkowe oraz wprowadza jednolite praktyki, standardy i instrumenty płatnicze.
    3. Prowadzi działania edukacyjno-informacyjne dotyczące postępów europejskiej integracji finansowej: na podstawie obszernego zbioru danych statystycznych publikuje roczny raport o integracji finansowej w Europie.
    4. Świadczy usługi z zakresu bankowości centralnej (np. TARGET2 i opracowywany obecnie TARGET2-Securities), które również przyczyniają się do integracji finansowej w Europie.

    TARGET2 to de facto pierwsza infrastruktura rynkowa, która jest całkowicie zintegrowana i zharmonizowana na szczeblu europejskim. Zastąpiła ona istniejące wcześniejsze rozproszone, pojedyncze systemy. Dziennie TARGET2 przetwarza średnio ponad 350 000 płatności o łącznej wartości 2,4 bln EUR. W 2012 r. średnia kwota transakcji w systemie TARGET wyniosła 7,1 mln EUR.

    W systemie TARGET2 bezpośrednio uczestniczy około 1000 banków z 24 krajów europejskich. Za ich pośrednictwem dostęp do systemu, czyli możliwość wysyłania i otrzymywania płatności za pomocą TARGET2, ma w sumie ok. 60 000 banków na całym świecie.

    Oprócz systemów płatności, które służą do przekazywania środków pieniężnych, istnieją także systemy służące do przekazywania papierów wartościowych.

    Przykładem takiego systemu jest TARGET2-Securities (T2S), który ma zostać uruchomiony w 2015 r.

    T2S ma być platformą informatyczną (należącą do Eurosystemu, przez niego też stworzoną i prowadzoną) używaną do rozliczania w pieniądzu banku centralnego prawie wszystkich papierów wartościowych będących w obrocie na terenie Europy. Podstawowym celem projektu T2S jest uczynienie Europy atrakcyjniejszym miejscem do inwestowania. System ten pozwoli zintegrować i ujednolicić wysoce rozdrobnioną europejską infrastrukturę rozrachunku papierów wartościowych, co ma zmniejszyć koszty rozrachunku transgranicznego oraz zwiększyć konkurencję wśród dostawców usług potransakcyjnych. Przyniesie także uczestnikom rynku znaczne oszczędności z tytułu zabezpieczeń.

    Kolejnym systemem prowadzonym przez EBC w dziedzinie papierów wartościowych jest system banków centralnych korespondentów (CCBM). Utworzono go w 1999 r., aby umożliwić wszystkim bankom w strefie euro wykorzystywanie jako zabezpieczenia w operacjach polityki pieniężnej Eurosystemu lub w celu uzyskania kredytu śróddziennego w systemie TARGET2 wszystkich papierów wartościowych wyemitowanych w strefie euro, bez względu na kraj ich emisji.

    Report "Financial integration in Europe"
    SEPA
    TARGET2
    TARGET2-Securities
    CCBM

    EI.009 07/13

  • Integracja europejska

    Charakterystyka strefy euro

    Przed utworzeniem unii walutowej kraje, które obecnie tworzą strefę euro, miały gospodarki otwarte i stosunkowo małe. Natomiast gospodarka strefy euro jest bardziej zamknięta i znacznie większa, porównywalna pod względem rozmiarów z gospodarką Stanów Zjednoczonych.

    Z punktu widzenia zaludnienia strefa euro jest jedną z największych gospodarek rozwiniętych na świecie – w 2012 r. jej populacja wynosiła 333 mln. Dla porównania, liczba ludności w Stanach Zjednoczonych i Japonii wynosiła wówczas odpowiednio 314 mln i 128 mln.

    Pod względem udziału w światowym PKB w 2012 r. strefa euro (13,7%) była drugim za Stanami Zjednoczonymi (18,9%) jednowalutowym obszarem gospodarczym. Udział Japonii wynosił 5,6%.

    W związku z tym, że gospodarka całej strefy euro jest znacznie mniej otwarta niż gospodarki tworzących ją krajów, wpływ zmian cen zewnętrznych na ceny wewnętrzne jest ograniczony. Niemniej jednak jest ona bardziej otwarta niż Stany Zjednoczone czy Japonia. Udział eksportu towarów i usług w PKB w 2012 r. w strefie euro wyniósł 26,8%, czyli znacznie więcej niż w Stanach Zjednoczonych (14,1%) i Japonii (15,4%).

    Źródła: dla strefy euro i UE – EBC, Eurostat, dane krajowe, MFW i obliczenia EBC; dla Stanów Zjednoczonych i Japonii – źródła krajowe, MFW.

    EI.010 07/13